كاش ما تجربه اي مي كرديم/ شستن اشك از چشم/ بردن غم از دل/ همدلي كردن را .../ كاش مي شد كه به انگشت نخي مي بستيم/ كه فراموش نگردد كه هنوز انسانيم/ قبل از آني كه كسي سر برسد/ ما نگاهي به دل خسته خود مي كرديم/ شايد اين قفل به دست خود ما باز شود/ پيش از آني كه به پيمانه دل باده كند/ شعر از كيوان شاهبداغی

زهري»، يكي از دانشمندان زمان امام سجاد (ع) ، مي گويد: همراه علي بن الحسين (ع) بر عبدالملك بن مروان وارد شديم. چون چشم عبدالملك به پيشاني آن جناب افتاد و اثر سجده را ديد با تعجب گفت: اي ابا محمد! آثار كوشش (در عبادت) در چهرة تو آشكار است در حالي كه از پيش خداوند،  خير و نيكي برايت مقرر و مقدر كرده است؛ تو پارة تن پيامبر (ص) خدا هستي، نسبت به او نزديك و پيوندت محكم است و تو در ميان افراد خانواده و مردم زمانه ات فضيلت و برتري عظيمي داري، و فضل و دانش و دين و تقوايي كه تو داري براي احدي جز گذشتگان از خاندانت، در گذشته و اكنون نبوده است. و همچنان آن حضرت را بسيار ستود.
آنگاه امام سجاد (ع) فرمود: آنچه دربارة فضل و تأييد و توفيق خداي سبحان (نسبت به ما) گفتي، شكر اين نعمتها چگونه توان كرد...؟ رسول خدا (ص) به نماز مي ايستاد تا پاهايش متورم مي شد و در ايام روزه دهانش از تشنگي خشك مي شد. به آن حضرت گفتند اي رسول خدا! مگر خدا گناهان گذشته و آيندة تو را نيامرزيده است؟ {اشاره به آية 2 سورة فتح} فرمود: «آيا نبايد بنده اي سپاسگزار باشم؟» حمد خدا را بر آنچه انعام فرمود و ما را بدان آزمود و سپاس او راست در دنيا و آخرت.
به خدا قسم اگر اعضاي بدنم پاره پاره شود و چشمانم از حدقه بر سينه ام فرو غلتند تا مگر شكر ده يك، از يك دهم نعمتي از نعمتهاي خدا را كه شمارندگان، شمارش آن نتوانند كرد و حمد همة حامدان حق يكي از آنها را ادا نتواند كرد بجا آورم،‌ به خدا سوگند نمي توانم؛ جز آنكه خدا مرا چنان بيند كه در شب و روز و خلوت و آشكار چيزي مرا از شكر و ذكر او باز نمي دارد. و اگر نبود كه خانواده ام بر من حق دارند و ديگران را نيز بر من حقوقي است كه ناگزير بايد در حدّ توان خويش آن حقوق را ادا كنم، همانا چشم به آسمان مي دوختم و دل خود را به سوي خدا متوجه مي ساختم و ديده و دل برنمي گرفتم تا خدا جانم را بگيرد. و اوست بهترين حكم كنندگان. آن حضرت به گريه افتاد و عبدالملك هم گريست. آداب الصلوة ص